Voor het open raam

De prijsvraag ‘Het meest autonome kunstwerk van 1998’ is een wedstrijd waar je niet zomaar aan deel kan nemen. Daarvoor is de vraag te absurd. Hoe kan je competitie voeren met de autonomie van een kunstwerk? Een autonoom kunstwerk is een bronzen beeld op een sokkel of een schilderij in een witte ruimte maar niet iets waar je een jury op loslaat. De begrippen autonomie en jurering staan zelfs haaks op elkaar.

 

Met deze prijsvraag wordt dan ook niet een aantal kunstwerken ter jurering voorgelegd maar het begrip autonome kunst. Wanneer is iets autonoom? Hoe vanzelfsprekend is de autonomie van de kunst? Nadat ergens halverwege de vorige eeuw kunstenaars zich bevrijd hadden van allerlei sociale en morele doelstellingen die aan het maken van een kunstwerk vooraf gingen is dat het geval. Destijds heette dat l’art pour l’art en het wordt nu autonome kunst genoemd maar de bedoelingen zijn hetzelfde: een kunstwerk beantwoordt alleen aan haar eigen regels en kent geen voorwaarden. Kortom niets dat houvast biedt voor jurering. De kunst is een vrijstaat; een kunstwerk bestaat alleen omwille van zichzelf.
Continue reading Voor het open raam

Geen van tweeën

Archipel – Apeldoorn
31 november t/m 4 januari 1998

“De horizon is nu nog maar 6 kilometer van ons verwijderd.”
“Als we op een kistje van 50 centimeter hoog gaan staan, verschuift de horizon 900 meter.”

 
 
 

JE MOET GOED ZIJN
JE MOET PASSEND EN CONSISTENT ZIJN
JE MOET OVEREENKOMSTEN VERTONEN MET DE MENSEN IN DE WERKELIJKHEID

Uit: Poëtica – Aristoteles
Over het karakter van een personage